Ik houd niet van blije liefdesliedjes. Een vriendinnetje van mij houdt juist alleen maar van dat soort nummers. “Het leven is al zo zwaar, dan is het toch fijn dat er muziek is die je blij maakt en je weer doet geloven in de liefde?” Op zich een goede redenering. Voor haar is muziek dus een medicijn. Voor mij werkt het andersom, ik word eerder een beetje cynisch van dat gezwijmel.
Ik houd meer van de melancholische kant van de liefde. Van die zware gevoelens waar je lekker mee moet worstelen. Het gevaar is alleen dat een songwriter of artiest ook daarin de makkelijke weg kiest. Voor je het weet horen we de zoveelste ik-heb-het-zo-moeilijk-en-ik-voel-me-verlaten-ballad. Er is een dunne scheidslijn tussen autobiografische zelfmedelijden en de realiteit. Een voorbeeld: Laatst begon een zangeres haar optreden met de uitleg: “Dit is een eigen geschreven nummer. Het is heel persoonlijk en het gaat voor mij heel diep”. Vervolgens zette ze al ad lib’ende precies zo’n nietszeggende liefdesballade in. Argh.
Laat ik niet doordraven. Liefde is een enorm onderdeel van ieders leven. Ik weiger alleen te geloven dat het zo zoetsappig is als dat het meestal wordt omschreven. Voor mij gaat liefde gepaard met duizend andere gevoelens. Passie, kwetsbaarheid, verdriet, onzekerheid en euforie. Dit zijn gevoelens die volgens mij voor iedereen herkenbaar zijn. Ik snap dus niet helemaal waarom die altijd maar weg geromantiseerd moeten worden. Het is lastig om de liefde en de melancholie erachter te vangen. Regina Spektor, wat mij betreft niet de minste, deed het in Samson in twee zinnen…
You are my sweetest downfall
I love your first, I loved you first
En eigenlijk heb ik na deze quote even geen woorden meer. Het zegt zoveel meer dan ik in alle voorgaande alinea’s heb gezegd… Daarom wil ik deze column niet eindigen met mijn eigen woorden, maar graag sluit ik af met nog iemand die de liefde zo mooi kan vatten. Thomas Dybdahls A Love Story.
And one of these days now
You'll start dreaming of the past
When life was once too short for all the things we'd done
And the shots we'd call
And endless summer without a fall
When promises were meant to keep
And nighttime wasn't meant for sleep
A love story at its peak
Doesn't it feel good
To know that you've been loved
And doesn't it make you
Laugh when you think of
The day when we all got lost on the old man’s farm
Just trying to get across
It was only then I knew what love was
Sunday mornings that never ended
And hangovers that never mended
A love story at its peak
