Mijn vriendin Verena en haar vriend Maarten zijn twee jaar geleden naar Keulen verhuisd. Lekker leuk voor mij! Maar niet heus. We zien elkaar nog wel, maar niet erg vaak en nooit lang. Gelukkig levert zo’n dagelijks gemis soms toch een bijkomstig voordeel op.
Zangeres Verena, aka MissV, regelde een mini-tour ter ere van hun gloednieuwe ep Streets and Skies. Voor de optredens in Keulen en Siegen vroeg zij mij een soloset te spelen, als support. Ik was meteen enthousiast. Behalve dat het publiek in Duitsland – weet ik uit ervaring– een verfrissing is in vergelijking tot de gemiddelde nuchtere Hollandse toeschouwer, bestaat haar band uit te gekke oude vrienden en studiegenootjes met wie het me maar wat gezellig leek om drie dagen te hangen. Aber natürlich komme ich mit!
Zo kwam het dat ik met het Rotterdamse deel van MissV de roadtrip begon. Drie muzikanten, met twee dingen gemeen: liefde voor muziek en liefde voor flauwe woordgrapjes. Ik weet dat woordgrapjes onder meerdere beroepsgroepen populair zijn, maar bij muzikanten zijn ze in ieder geval waanzinnig geliefd. We hadden de slappe lach om “Anna-Loooog tegen mij” en “Ken je Paul Mccart-nie?” en honderden andere grapjes die ter plekke ontstonden en vergeten werden.
Het niveau steeg een beetje toen we met de voltallige MissV-bezetting, geluidsman, en entourage, na het optreden in Keulen nog wat naborrelden. De zin “Lyrically I’m one of the better.” – een quote van een rapper uit het tv-programma Boyz From Tha Hood – was binnen één klap famous. Daarnaast bleek hij multi-inzetbaar, zeker aangezien ons gezelschap bestond uit Duitsers, Vlamingen en Hollanders en de voertaal een combi van dat alles met Engels was. Toen het tijd was om uiteindelijk onze bedjes op te zoeken, moesten drie van ons zich begeven naar het andere artiestenappartement. Op de vraag of het ‘walkable’ was, kregen we groen licht. Op de vraag of het dan ook Moonwalkable was, transformeerde Bas (bassist) in een Micheal Jackson-impersonator die onder luid gelach de kamer uit moon(z)walkte.
Naast alle gekkigheid werd er ook ontzettend serieus gefilosofeerd. Bijvoorbeeld: groot hart versus klein hartje. Probeer je vrienden er maar eens op in te delen! De meeste van ons zijn type groot hart. Maarten (drummer) en ik schijnen een klein hartje te hebben. En: bijna alle grote pophits hebben maar vier akkoorden, is het niet onze valkuil dat wij veel meer akkoorden hebben geleerd? Mark Ritsema, collega-columnist voor de Popunie, gaf laatst aan dat filosofie een goede aanvulling op het curriculum van de Conservatoriumstudent zou zijn. Het lijkt me inderdaad grappig als we dit onderwerp besproken hadden tussen onze harmonielessen door. Grote kans dat ik harmonieleer daarna zou skippen (want daar leer je over akkoorden en dat is nou juist onze grote valkuil, snap je).
Afijn, misschien hadden jullie erbij moeten zijn, maar neem van mij aan dat ik na die drie dagen buikspierpijn had van het lachen. Ik heb speciaal voor deze column de gedachtestroom geprobeerd bij te houden. Met een notitie boekje vol ben ik tot de conclusie gekomen dat we een apart type zijn, wij muzikanten. We hebben dan ook een aparte baan en een apart bestaan. Voordat we het podium betreden hebben we meestal al uren gewacht en gereisd, en een korte, soms stressvolle, soundcheck gehad. Als we dan eenmaal spelen graven we diep in ons binnenste en zijn de serieusheid zelve. Ik geef toe dat het niet altijd het beste businessplan is, dat muziek maken, maar we investeren verdomd veel in levensvreugde, met al die grapjes.
Bedankt Verena en Maarten! Voor de leuke optredens en voor de geweldige drie dagen. Lyrically, you’re one of the better!
