Deze column verscheen in Augustus 2014 op Popunie.nl
Met mijn 29 lentes jong kan ik Ming’s Pretty Heroes
vooralsnog mijn levenswerk noemen. De afgelopen tijd echter, krijg ik
steeds vaker de kans om mijn talenten breder in te zetten. Ik maak nu
bijvoorbeeld voor het eerst een eigen muziektheatervoorstelling (13 t/m
17 augustus te zien op de Parade) en een andere spannende wending is dat
ik nu ook als freelance songwriter aan de slag ben gegaan. Toen ik nog
studeerde aan het Conservatorium, begreep ik echt niets van dat
“freelance-singersongwriteren”. Liedjes schrijf je voor jezelf en je
hoort ook alleen liedjes van jezelf te zingen. Dat was in mijn ogen
authentiek, de rest – o, wat dacht ik lekker zwart-wit – was dat
allemaal niet.
Gelukkig ben ik met de jaren ouder en wijzer geworden, want het
volgende had ik niet willen missen. Een bekende Nederlandse artiest –
die gedurende zijn carrière al miljoenen platen heeft verkocht – had in
de krant gelezen over het fenomeen ‘songcamp’. Tot zijn verbazing
had hij nog nooit op deze manier gewerkt en wilde het graag ook eens
uitproberen. Voor deze werd ik ook uitgenodigd! Op een woensdagochtend
werd ik verwacht in de Shamrock Studios in Baarn. Bij aankomst werd ik
ontvangen met geurige koffie, warme croissants en om mij heen hingen
vrolijke kerstballen aan lampen, beeldschermen en speakers; welkom op
het ‘Gerard Joling-Kerstsongcamp’!
Het Jolingcamp duurde twee dagen en er waren ongeveer vijftien
songwriters aanwezig. De mix van instrumentalisten, zangers en
producers, met achtergronden in verschillende genres, zorgde voor een
veelzijdige groep. Er waren jonge en doorgewinterde songwriters, grote
en kleine namen, en iets meer mannen dan vrouwen.
Per dag werden we in twee sessies in groepjes van drie personen
ingedeeld. Er wordt dan van je verwacht dat er binnen drie uur een lied
ontstaat en dat het is uitgewerkt tot een representatieve demo. Het is
de normale gang van zaken, maar van tevoren vond ik het toch een beetje
spannend. Schrijven voor andere artiesten, ok. Maar nu ging het wel om
de man die elk half uur met verentooi en glitterpak in de Plus-reclame
voorbij komt. Ik heb het grootste gedeelte van mijn carrière
melodramatische ballads geschreven, een “ver-van-je-bed-show” is dan een
understatement.
Ik temde mijn zorgen en stelde mij open. De partners in mijn groepjes
waren immers sympathieke, ervaren professionals en de opdracht die wij
meekregen was duidelijk: Gerard Joling wil een serieus kerstalbum maken.
We vulden de kerstmokken met hete koffie en gingen aan de slag: kom
maar op met die kerstgedachten!
En wat denk je? Het ging verbazingwekkend goed! Iedereen bleek vol
goede ideeën te zitten. Het zoetsappige thema verwerkten we in alle
jaargetijden, verre landen, in liefde, gezelligheid en gemis. Sommige
nummers klonken feestelijk en anderen droevig of juist hoopvol. Een
enkele keer dansten we letterlijk van blijdschap als we de demo op
standje tien beluisterden.
Vijf jaar geleden had ik het me niet kunnen indenken: kerstliedjes
schrijven voor Gerard Joling! Maar weet je, alles hieraan was eigenlijk
leuk: de belevenis, de groep leuke en bekwame mensen die ik heb ontmoet,
de luistersessies aan het einde van de dag, en Geer die fluisterde hoe
prachtig hij sommige nummers vond.
Ik ben nog altijd Ming’s Pretty Heroes, maar wat hoop ik dat één van de liedjes waaraan ik heb gewerkt het album van Geer haalt.
