De laatste hits

Gepubliceerd op Popunie.nl in oktober 2012 

Het leven van een muzikant is heel erg avontuurlijk, afwisselend en uitdagend. Helaas geldt dat ook voor ons inkomen. Daarom geef ik naast mijn muzikale uiting Ming’s Pretty Heroes, ook zangles. De leerlingen nemen zelf nummers mee die ze graag willen zingen, en zorgen er zo voor dat ik altijd op de hoogte ben van de laatste hits van de hotste artiesten. Ik ken bijvoorbeeld alles van Adele, Ed Sheeran en Birdy. En zo maakte ik laatst ook kennis met het nummer ‘Skyscraper’. Oef….

Dames en heren! Een nieuw subgenre is opgestaan… Watch out for Sufferpop!

Ben je bekend met de volgende woorden: tears, heart, break, bleeding, aching, broken, kill, death en die? Dan kan ook jij misschien wel een heuse sufferpop song schrijven! Nog leuker, misschien kun jij het wel zingen! Ben jij een enigszins aantrekkelijke meid, beschik je over een groot stembereik, kun je in de maat kreunen, zuchten en steunen? En, belangrijk, ben jij niet bang voor autotune? Misschien ben jij wel onze Nederlandse Demi Lovato! Yay!

Het is een vrij nieuw genre dus ter uitleg even een korte uiteenzetting van de perfecte sufferpop song:

Allereerst: een goed intro is het halve werk. Een piano intro leidt de eerste coupletten in. Laag op de toonladder en met een lichtelijke hese sound bezingt de zangeres de situatie. De zanglijnen in het refrein spelen zich ongeveer een octaaf hoger af. De luisteraar wordt wakker geschud en maakt kennis met de eerste snikken. Vanaf hier wordt de dramatiek opgevoerd. Tot aan de bridge, waar de zangeres zucht, kreunt en steunt, opbouwend naar een nieuwe refrein, ditmaal in een….! breakdown. Ook al schrijf ik het in kleine letters, eigenlijk is dit het meest intense stuk! De ad libs en 100 refreinen die het nummer afmaken kunnen die intensiteit nauwelijks evenaren… Als laatste een outro, of een fade-out, dat maakt niet uit, we zijn te emotioneel om het te kunnen bevatten.

NB voor de songwriters: vier akkoorden is meer dan genoeg!

Dan nog even de thematiek: Demi Lovato, Christina Perri, Kelly Clarkson, Miley Cyrus… de zangeressen zingen de longen uit hun lijf en zwelgen in liefdesverdriet. Ze zijn kapot gemaakt, uit elkaar gereten en in een Amerikaans greppeltje achtergelaten. Gelukkig zijn ze naast zwak ook sterk en houden zij zichzelf staande als een skyscraper.

Enigszins verbaasd dat dit soort muziek zo gigantisch goed scoort, ben ik eens gaan polsen bij mijn collega zangdocenten. Ook zij waren er door leerlingen mee bekend geraakt. Blijkbaar is er na Leona Lewis’ Bleeding Heart een trend gezet en komt er meer en meer ellendigs uit voort. We sloegen de handen ineen en vonden het voor onze conversaties overzichtelijk het soort nummers een naam te geven. Enter: Sufferpop.

Mocht je nou nog geen flauw idee hebben waar ik het over heb: zet snel je Spotify aan en zoek ‘m op: Skyscraper van Demi Lovato. En je hart openstellen hé! Laat het binnenkomen.

Het lijkt me duidelijk. Hoewel ik een sterke voorkeur voor melancholie heb in muziek, is mij alle drama in sufferpop net wat te veel. Misschien ben ik één van de weinigen en vinden jullie het juist prachtige muziek. In dat geval zou je kunnen denken dat ik gewoon jaloers ben. Die meiden hebben namelijk stuk voor stuk geweldig grote stemmen en een speellijst van hier tot letterlijk Tokyo (en ik even niet). Kan me zo voorstellen dat ze ook prima geld verdienen. Maar ik ben niet jaloers hoor! Dat is dus helemaal niet waar! Als een jongen mijn hart breekt laat ik me niet kennen en ik voel me niet verbonden met een wolkenkrabber. Dan maar lesgeven voor de extra centen, vind ik helemaal niet erg.

xxxMing

ps. May I present to you:

Karma

Gepubliceerd in Music Maker Magazine September 2011

Bestaat Karma wel of niet? Geloof ik er in: ja of nee??!! Dit is een vraagstuk dat mij een paar maanden terug nogal bezig heeft gehouden. Zo erg, dat ik een liedje heb geschreven dat Karma heet en dat is nu de titeltrack van mijn tweede album (het komt in september uit, maar dit is geen reclame praatje). Karma, we have a problem. Or does fate take me a long way?

Ok stel dat Karma wel bestaat, dan weet ik al hoe ik, vanwege gebeurtenissen waar ik later een heel klein beetje op in zal gaan’, ben terug gepakt. Karma stuurde een bijzondere blonde jongen op me af. Ik ontmoette hem een paar maanden terug bij een festival in Rotterdam. Hij moest er optreden als cabaretier en ik met mijn Ming’s Pretty Heroes. De facebookchat ging niet meer uit, whats-app stond op roodgloeiend en na een ontmoeting in Amsterdam was ik verkocht. Ik verlangde naar hem, bijna elke moment van de dag. Ik wilde constant mijn budget smartphone pakken om grappige schattige en sexy whats-appjes te versturen naar zijn glanzende iPhone. En als ik bij hem was, of hij bij mij, dan wilde ik constante aandacht! En constante passie! Sex! En nog meer aandacht! IK WILDE JE HELEMAAL!

Hier vond karma het perfecte moment om toe te slaan. Ik was verliefd, maar ik kreeg niet wat ik wilde en mijn lichaamsvezels niet waar ze naar verlangden. Want de desbetreffende jongeman, waarvan ik dacht dat het mijn nieuwe vriendje was, gaf me net wat minder aandacht dan ik zou willen. Hij wilde net wat minder sex. Wilde net wat vroeger naar bed. Dronk net wat minder biertjes. Hield van net wat minder lekker eten. And the list goes on. Het is niet dat hij niet ongeveer wilde wat ik wilde, maar hij wilde van alles gewoon een beetje minder. Zodat ik verslaafd bleef. Alles smaakte naar meer. Alles wat ik net miste, maakte me net gek. Ik werd steeds gefrustreerder. Soms liet hij me geloven dat we het samen leuk hadden, maar meestal toch ook weer niet. De waarheid was natuurlijk dat hij gewoon niet zo verliefd op mij was als ik op hem.

Dit alles leverde mij een nieuwe track op voor mijn album Karma. Tijdens de opnames van het album zat ik diep, diep, diep in de hartzeer en verwarring, zoals ik in “Toy” bezing. Maar een track schrijven is een track geschreven, no complaints. Bedankt dat je me als een stukje speelgoed deed voelen. Bedankt dat je m’n hart brak? Please consider me, I’m not unbreakable.

Nu wil je misschien wel weten waarom ik dan toch zo met karma bezig ben. Ook hier zijn dus liedjes over opgenomen, maar ik moet hier vanwege de beladenheid wel vaag over doen, zo ook in mijn songs. De metaforenmachine staat aan en de Ming logica voert de boventoon. Maar toch, als je het echt wilt weten. Dan is het te snappen. Dan ben ik naakt.

Ok stel dus dat Karma wel bestaat. Dan voel ik al dat  ze nog niet klaar is met mij, de eerste symptomen van een tweede aanval spelen alweer op. Een derde album “Karma the Sequel” zie ik niet zitten, voor je het weet is “Toy” meer een Toy Story en dan blijft er weinig van mijn hart over ben ik bang. Als ik deze week nou eens een honderdtal goede daden verricht. Misschien koop ik eens een straatkrant, negeer ik de regels van mijn vve een hele week niet, neem ik de telefoon op als mijn moeder belt, straf ik mijn lieve kat als hij weer eens één van mijn vrienden bijt... Als karma bestaat, dan moet het op die manier toch wel weer een beetje recht te breien zijn? For the sake of music?

Want laten we eerlijk zijn. Jongens komen en gaan, muziek blijft. Karma we have a problem, or does fate take me a long way?

xxxMing

ps. Een compilatie van het album Karma. Check het YouTube kanaal voor meer!

Ouder dan dertig en alleenstaand

Ik weet hier niets van. Ik ben onder de dertig en ben sinds een paar maanden weer hevig verliefd. Echt! Ik ben druk met houden van, ja zeggen op huwelijksaanzoeken en een heleboel verliefde sex. Dat ik nu ziek ben en met een dekentje op de bank lig doet er niet toe, want verder is mijn leven als een bouquet reeks boekje.

Voordat ik in deze relatie terecht kwam heb ik een jaartje gesingled. Ik moet zeggen dat het me heel erg beviel, had het oorspronkelijk ook langer vol willen houden. Ik heb geleerd om zen te zijn in mijn eentje en heb me nog nooit zo independent gevoeld. Het klinkt cheesy, but it’s true.

Nu heb ik een aantal vrienden die al heel wat jaren langer single zijn. Blijkbaar vervaagd voor sommigen dan de glans. De vluchtige sexuele contacten en dates worden routine en hebben op lange termijn niet zoveel meer met independent zijn of spanning te maken.

Een vriendin van mij wordt volgende week 35. Ze schopte vanochtend met de woorden “nou doei hé” haar one-night stand de deur uit. Ik kreeg niet eens te horen wie het was, want ze was het zat. “Ming, kan jij niet even een nieuw leven schrijven, dan speel ik wel de hoofdrol”. Komtie!

Je reis naar Azie begint volgende week! Na drie maanden begint het idee om Aziatische kunst naar Nederland te halen weer te kriebelen. Eenmaal terug in NL lukt het je een klein gallerietje op te zetten. De zaken gaan fantastisch! Je komt in contact met een bepaalde man, een Chinees. Hij is je perfecte partner in crime, met hem in China en jou hier in NL kunnen jullie de mooiste kunst naar NL halen. Lastig wordt het als de hippe chinees je hart gaat beroeren. Hij is lang en slank, zakelijk maar lief én hij heeft liefde voor kunst. Jullie passie overleefd een tijdje op afstand, maar deze spannende liefde heb je liever altijd bij je. Hij komt bij je wonen, jullie maken een kind (een prachtig half chinees kind, je noemt haar Ming) en zijn de aller aller aller kickste Asian Art Gallery van Nederland!

Family Portrait by Zhang Xiaogang

Voor mijn verjaardag geven jullie mij een schilderij van Zhang Xiaogang, want zonder mij had je dit leven natuurlijk nooit gehad.

En trouwens als jij dit verhaal niet wil, dan bewaar ik m wel voor mezelf. Ik word van zelf 30. En stel nou dat mijn liefje het uitmaakt....

Een catchy alinea-tje

Heel soms kijk ik heel even tv (echt zelden) en dan zap ik natuurlijk al heel snel langs zo’n op-zoek-naar-wie-het-idool-met-de-beste-voice-en-het-meeste-talent-van-nederland-is programma. De geïnterviewde auditanten zeggen steevast dat ze meedoen omdat het ze wel leuk lijkt een popster te worden. Ik weet heel zeker dat iemand die zo’n zin serieus uitspreekt het in ieder geval niet gaat worden. Zeker niet als je al 25 bent en deze zin nog zelfs in je hoofd haalt! Popster kan je worden door óf dat helemaal niet te willen worden (en als je het dan toch wordt ben je waarschijnlijk echt goed! Schaars type aan het worden dit) óf je verkoopt je ziel en zaligheid en laat je besturen door de beste marketeers van dit moment, maar zelfs dan moet je tenminste nog een beetje lekker zijn of een beetje kunnen zingen. Dat kan je dus niet meer leren of worden op je 25^ste. Aftakeling begint en je talentloosheid is dan allang duidelijk. Ik wil helemaal geen popster worden. Zeker niet zoals Jim, Jamai, Nikki of Nathalie of Frits of Naomi of Mark of Jantien of Daisy.

Weet je wat mij leuk lijkt? Het lijkt mij leuk om columnist te worden! Ik zou dat denk ik wel durven zeggen met een camera op mij gericht. Natuurlijk is nu de vraag of je dat eigenlijk wel kán worden. Op zoek naar de nieuwe columnist! Ik zou meedoen. Ook hiervoor geldt dat je er wellicht al eentje moet zijn, van nature! Gevat, grappig, slim, handig met woorden, dat zijn eigenschappen die je hebt als je een leuke columnist bent. Je kan niet gevat, grappig of slim worden als je dat niet al bent op je 25^ste. Waarschijnlijk is dat wat de schrijvers zouden schrijven als ik in op zoek naar de nieuwe columnist zouden auditeren. Overigens denk ik wel dat ik handiger kan worden met woorden. Oefening zou dan misschien kunst kunnen baren. Hopelijk kan er iemand bij de geboorte zijn? (kom ik al in de buurt??)

Maar alle gekheid op een stokje: Op zoek naar de nieuwe columnist zou waarschijnlijk geen onderwerp voor een goed stukje tv zijn. Een column is niet catchy als een popriedeltje, ik denk niet dat half Nederland de tweede alinea van mijn mega populaire column gaat zitten quoten. Een poster van mij boven je bed, je dat misschien wel, maar dat komt omdat ik de x-factor heb, niet omdat ik een goede columnist ben. Nee dat dit programma er niet is, is mijn redding! Ik zou me zeker hebben ingeschreven.